Mój mały literacki debiut dla WOŚP

Cofnijmy się do początku 2022 roku. Trwa pandemia. Świat wszystkich ludzi skurczył się do czterech ścian, a znajoma rzeczywistość przestała istnieć na dłużej. Dzieci, którymi się wtedy opiekowałam, bawią się w salonie, aż tu nagle pada pytanie:

– Czy możemy iść do teatru?

– Niestety nie możemy, bo teatry są zamknięte – odpowiedziała ich mama. – Ale może to się niedługo zmieni – dodała, choć chyba sama już w to nie wierzyła.

Pamiętam smutek w oczach pięciolatka, któremu marzył się Czerwony Kapturek. Ten smutek był tak przejmujący, że postanowiliśmy zrobić coś, co w tamtym czasie było jednocześnie szalone i zupełnie naturalne – teatr w domu.

Burza mózgów trwała cały wieczór. Pomysły zmieniały się co pięć minut, a każda nowa myśl od razu lądowała na papierze. Zapiski wyglądały jak mały chaos, jednak powoli rodził się plan. Trochę zabawny, trochę niedorzeczny, ale ważne, że mieliśmy w końcu punkt zaczepienia.

Na miejscu okazało się, że pacynki – owszem – są, ale został tylko jeden zestaw. I nie był to ten wymarzony Czerwony Kapturek. Cóż mogłam począć? Po konsultacji z mamą chłopców kupiłam go, z mocnym postanowieniem, że coś wykombinujemy.

W drodze powrotnej zaczęła kiełkować w mojej głowie pewna myśl: a może by tak napisać zupełnie nowe przedstawienie?

Kiedy wróciłam do domu, od razu padła propozycja:

– Możemy przerobić te pacynki na Czerwonego Kapturka. No wiesz, czerwona peleryna, chustka na głowie babci. Co myślisz?

Rzuciłam okiem na zdobyty zestaw. Nie było szans, by z krokodyla zrobić wilka. Do tego babcia z wąsami i brodą? To się nie mogło udać. Poza tym wciąż kołatały mi się po głowie słowa do całkiem innej sztuki. Poprosiłam więc tylko o jedno – o czas.

Już w trakcie pisania rozdałam role. Sobie przypisałam głosy Błazna i Sierżanta, mama chłopców dostała Krokodyla i Księżniczkę, a ich tata miał stać się naszym narratorem. Plan wyglądał świetnie…, ale wciąż był tylko na papierze. Musieliśmy sprawdzić, czy w praktyce nie rozsypie się przy pierwszej próbie.

W końcu nadszedł dzień premiery. Chłopcy powędrowali do swojego pokoju, a my zabraliśmy się za zmienianie salonu w teatr. Pod regałem położyliśmy bokiem stół, za którym mogłyśmy się schować z naszymi ściągami, a na jego szczycie przymocowaliśmy zamek i pojemnik, który miał imitować klatkę. Jeszcze tylko niebieski materiał udający rzekę, światła i… gotowe. Czas zacząć.

Schowane za stołem czekałyśmy, aż narrator usadzi widownię i sam zajmie miejsce przy sprzęcie grającym. To on rozpoczynał sztukę, więc w ciszy nadsłuchiwałyśmy, kiedy padną pierwsze słowa.

Po nich na scenę wyszedł Błazen.

– Wow! – rozległo się na widowni.

Od razu pomyślałam, że jest dobrze. Trema minęła, jak ręką odjął, i zaczęła się prawdziwa zabawa. A gdy nasza sztuka dobiegła końca, dostaliśmy brawa, które z pewnością zapamiętam na długo.

Tak właśnie narodziła się Krokodyla dola. Przez kolejne lata leżała gdzieś w odmętach laptopa, przykryta coraz grubszą warstwą wirtualnego kurzu. Tym bardziej cieszę się, że mogłam ją wyjąć i dać jej nowe życie. Zwłaszcza że wróciła w bardzo konkretnym celu.

I to tyle ode mnie. Reszta już zależy od Ciebie. Zabierz Bajkogranie do domu i pozwól się porwać zabawie.